Ze zeggen dat India zo vuil is. Wanneer we Varanasi (ja ja
uiteindelijk toch nog op de planning geraakt) binnenrijden, wordt
dit ABSOLUUT bevestigd: de enorm smalle en donkere steegjes hangen
vol rook van de vettige eetkraampjes, de grond ligt vol afval en
drek, de mensen zien er niet uit en ze stinken. Regelmatig moet je
aan de kant voor een passerende en schijtende heilige koe (ze zijn
heilig voor Hindoes) of voor weer maar eens een lijk dat richting
brandstapel wordt weggevoerd. Jakkes! 
We eten dan maar in het chicste hotel van de stad want elders
durven we niet, en de volgende dag nemen we al de trein naar het
volgende wereldwonder: de Taj Mahal in Agra. De treinen zijn hier
een pak minder dan in China want we hebben 3u vertraging, er komen
veel bedelaars langs en het is vuil en lawaaierig. Ook Agra is niet
proper: mannen plassen en kakken waar ze staan dus we kijken
regelmatig op piemels en blote billen. Jakkes!
Maar de Taj is prachtig en maakt alles weer
goed: hoe langer je ernaar kijkt, hoe mooier hij wordt en dus
volgens ons terecht een wereldwonder! We blijven er meer dan 4u en
mogen weer eens op de foto met Indische toeristjes, kleurrijke
foto's gegarandeerd.
Omdat 2 dagen te belachelijk is om nog aan Rajasthan te beginnen,
besluiten we om naar Amritsar in Punjab te gaan. Hier vind je de
Gouden Tempel van de Sikhs, je weet wel, die van die appelen in
Sint-Truiden
. Het
lijkt wel of we weeral in een ander land zijn aangekomen want de
mensen -met tulbanden- zijn hier zo proper, vriendelijk en rustig.
Wat een verademing! Het blinkende goud van de tempel onder een
loden zon doet pijn aan onze ogen. Binnenin bevindt zich het
Heilige Boek van de Sikhs en de hele dag hoor je religieuze
gezangen uit de tempel... tot omstreeks 21u30 want dan gaat het
boek slapen: het wordt op een kussentje uit de tempel gehaald en
letterlijk te slapen gelegd onder een deken in een bed van een
aanpalend gebouw.
We bezoeken ook de Wagah grensovergang met Pakistan. Hier vindt
elke avond een wedstrijdje nationalisme plaats bij het sluiten van
de beide grensposten en het neerhalen van de vlaggen en het is
gemeend: je kan vlaggetjes en popcorn kopen, en langs beide kanten
van de grens staan er volgepakte tribunes van waarop luidkeels over
en weer wordt geroepen zoals bij een voetbalmatch, maar agressie is
hier nergens te bespeuren.
Nu rest ons enkel nog een weekendje in de hoofdstad Delhi en dan
zit onze trip er helaas op.